Lillian bezocht mij na een introductieseminar omdat ze tegenover zichzelf moest toegeven ‘een inslecht en fout iemand’ te zijn. Dat geloofde ze echt.
Lillian is een intelligente vrouw, getrouwd, een toegewijde moeder van twee kinderen, met een belangrijke en drukke positie in haar werk.
Ze leed aan constante achterdocht, angst voor verraad en schuldgevoel.

We deden samen 10 sessies. De eerste drie waren de moeilijkste. We moesten door al haar weerstanden heen en door haar weigeringen om de pijn te voelen. Het kostte haar veel moed, tranen en vijf uur om mij te vertellen waarom ze zich zo slecht voelde over zichzelf.
Toen ze eindelijk in staat was om haar verhaal te vertellen, kostte het haar nog maar zes sessies om de hele interpretatie te ontzenuwen, die haar al meer dan 20 jaar chronische pijn en schuldgevoel bezorgde.

“Ik was 21 toen ik mijn eerste baan na de universiteit kreeg. Op een dag na het werk nodigde mijn baas mij uit om iets met hem te drinken in een nabijgelegen bar. Ik was toen erg verlegen en kon geen ‘nee’ zeggen. Ik herinner me niet goed meer wat er precies is gebeurd, maar toen ik wakker werd lag ik in een bed. Hij had mij misbruikt. Hij had een of andere drug in mijn drankje gedaan.
Daarna kon ik natuurlijk niet meer terug naar mijn werk. Ik werd ontslagen. Twee maanden later kreeg ik een abortus. Ik ging in een andere stad wonen en zocht een andere baan. Ik heb dit nooit aan iemand verteld, zelfs niet aan mijn moeder of mijn man.”

Lillian geloofde van zichzelf dat ze zondig was. De ‘donkere kant van het kind in haar’ was compleet in de war. Bewustzijnsniveaus, essentieel, lichamelijk, emotioneel en denkniveau waren in elkaar gestort, en waren samengesmolten met het concept ‘zonde’.

Zij beschouwde zichzelf als een misdadiger en geloofde dat God of de wet haar op een dag zou straffen. Ze stond ervan versteld dat het leven haar twee prachtige, gezonde kinderen had geschonken, van wie ze dacht dat ze die onmogelijk kon hebben verdiend.

Ze beschermde haar kinderen overmatig omdat haar innerlijke aandacht op gevaar gericht was. Het gevaar dat een straffende God haar kinderen kon wegnemen of ze iets aandoen.

Niemand kan zich de verkrampingen voorstellen die deze overtuigingen in haar lichaam en geest veroorzaakten. De ‘vervolger-vervolgd’-identiteit was een geheime metgezel in haar dagelijks leven. Ze moest haar energie, gedachten en bewegingen steeds volledig onder controle houden. Haar houding was volledig verkrampt.

We werkten door de mentale voorstellingen die ze sinds haar jeugd had van het concept ‘God’, versmolten met het concept ‘zonde’. Een mentaal soort god die alles ziet wat je doet en dat opschrijft, en die al je gedachten kent. Een mentaal soort god die er is om naar de eeuwige hel en verdoemenis te zenden. Een ‘god die denkt’ en oordeelt in categorieën als ‘goed of slecht’ en ‘correct of incorrect’. Een mentaal soort god die al je daden vastlegt en de slechte dingen die je hebt gedaan op de weegschaal legt.

Deze fixaties waren vermengd met verhalen uit haar jeugd. Een verstoord gezin gecompenseerd door godsdienstig geloof. Ouders die vaak ruzie hadden, schreeuwden, die gewelddadig tegen elkaar waren, maar die wel welke zondag naar de kerk gingen. Haar autoritaire, gevreesde vader werd ‘de bestraffende god’.

Lillian hoefde me niet veel van dat verhaal te vertellen. Schuld en straf waren al ver voor dat traumatische voorval op haar 21ste een deel van haar leven. Er was ook geen langdurige therapie nodig. We werkten vanaf het begin met mentale voorstellingen en subjectieve waarheden door opzettelijke herhalingen en Quantumvragen.

Zij ontmantelde onder meer de ‘vervolger-vader-identiteit’, de ‘slachtoffer-vervolgde-moeder-identiteit’, de ‘schuldig-kind-identiteit’ en de ‘god-identiteit’, die zij zich eigen had gemaakt.

Zij ontdeed zich van alle concepten die deze persoonlijkheden en angsten hadden in stand hadden gehouden. Na slechts een driedaags seminar en 10 individuele sessies was Lillian bevrijd van schuldgevoel en zelfvervolging, waarmee ze meer dan 35 jaar had moeten leven.

Al toen ze een klein meisje was, wilde Bea liever niet leven. Zelfs toen ze zelf moeder van een klein meisje werd voor wie ze liefde voelde, ervoer ze het leven als een voortdurend ongemak.

Ze kwam op consult op een van die crisismomenten waarop zij de hand aan zichzelf wilde slaan. Zolang ze zich kon herinneren, voelde ze zich chronisch een beetje depressief.
Haar ouders waren afstandelijk. Haar moeder was, net als haar vader, emotioneel afwezig. Zij konden geen warmte of genegenheid uitdrukken en er echt voor haar zijn.

Ze groeide op in deze strenge omgeving die geen vreugde kende. Met uitzondering van de hond en school was elke dag thuis een saaie aangelegenheid, die haar het gevoel gaf in een soort vlakke droom te leven. De dood van de hond was een traumatische ervaring. Haar hond was het enige zachte en lichamelijke contact dat ze ooit had ervaren. Het was het enige leven dat haar haarzelf ook het gevoel kon geven dat ze leefde.

Haar belangrijkste gevoel en mentale fixatie was ‘ik besta niet’. We deden emotioneel traumawerk. De sessies waren vol intense emoties, emoties die ze nooit eerder had kunnen uitdrukken.

Na slechts vijf sessies van elk twee uur zorgde een doorbraak voor een ander gevoel over haarzelf. Dat is nu twee jaar geleden. In die tijd had ze nooit meer een suïcidale crisis. Ze had ook niet meer het gevoel dat ze niet verder wilde leven. En ze had geen verdere consulten nodig.

Joop had last van een ernstig tekort aan energie door een burnout als gevolg van te weinig adrenaline. Zijn hele leven was een aaneenschakeling van werk en zorgen, constant piekeren en angst. Hij was niet in staat om zijn lichaam te voelen. Noch een zeer subtiel soort lichaamswerk, noch een diepe massage kon daar iets aan veranderen.

Hij had niet het vermogen om zich te ontspannen en ontvankelijk te zijn. Hij had een uitzonderlijke drang om te slagen, waarbij hij altijd probeerde situaties, dingen en anderen onder controle te houden. Hij had in feite een lage eigendunk en had er een handje van zichzelf te saboteren. Hij kon niet op een volwassen, niet gestreste wijze communiceren met mensen op zijn werk. En hoewel hij de behoefte daartoe voelde, kon hij ook geen intieme relatie beginnen. In feite miste hij de ervaring van heelheid en eigenwaarde. Hij was, zoals hij het zelf zei, alleen maar een verlengstuk van zijn bedrijf.

Na een paar sessies begon hij de mechanismen en patronen te begrijpen die zijn burnout en zelfsabotage in stand hielden. Hij leerde de vormen van controle van ‘de donkere kant van het kind in zich’ te zien. Hij zag zijn fixatie op de ‘held-kleine metgezel’ van zijn moeder en zijn eigen verlangen om de liefde van zijn vader te verdienen door een succesvol iemand te worden.

Hij begreep meer van zijn obsessieve denken en zijn streven naar succes, terwijl hij zichzelf tegelijkertijd saboteerde.

Sessies van Zelfonderzoek en energiewerk hielpen hem om meer in aanraking te komen met zijn lichaam, zodanig dat hij zich ‘heel’ en in contact met zijn essentie voelde. Toen was hij ook in staat om een liefdevolle relatie te beginnen.

Hij werkte aan de beperkende kijk van ‘de persoonlijkheid van de kleine jongen’, die liefde vroeg door te veel liefde te geven, te graag te willen en zich te veel aan te passen.
Hij begon zichzelf open te stellen voor zichzelf en anderen.

Dit is wat Joop zei na een Breakthrough seminar:
“Ik luister voor de eerste keer in mijn leven naar muziek…
Ik voel trillingen en geluiden resoneren in elke cel van mijn lichaam.
Ik ben zo ontvankelijk dat ik voel dat ik zelf geluid, energie en beweging ben.
Ik voel het... Ik voel mijn lichaam. En ik weet zeker dat ik niet weet... Ik weet niet.
Ik begrijp de oorzaak van mijn burnout en voortdurende hoofdpijn.
Ik wist te veel, wilde te veel onder controle houden, wilde te veel.
Ik ben nu veel meer in contact met de behoeften van mijn lichaam.”

Voor Joop is Zelfonderzoek nu een deel van zijn leven.

Als je je ware natuur ontkent, handel je als een bedelaar...
Die ontkent dat een koffer met goud onder zijn hut begraven ligt.